Waarom de samenwerking tussen TD en Productie bepalend is voor uw OEE

In veel fabrieken wordt OEE gezien als een technisch vraagstuk. Gericht op: meer en beter onderhoud, snellere reparaties, betere machines. Maar in de praktijk zie ik iets anders. Niet de techniek, maar de samenwerking tussen Productie en Technische Dienst (TD) bepaalt of machines écht betrouwbaar draaien.

Wanneer die samenwerking niet klopt, ontstaat een voor u waarschijnlijk herkenbaar patroon:

• TD draait overuren en blust storingen
• Operators voelen afhankelijkheid van TD
• Dezelfde storingen blijven terugkomen
• OEE blijft grillig en onvoorspelbaar
• De operatie is continu onrustig

De oplossing: Niet méér TD-capaciteit. Maar een betere rolverdeling en gezamenlijke verantwoordelijkheid.

De klassieke valkuil: reactief werken

In veel organisaties is de TD structureel reactief bezig. Elke dag is de TD bezig met: spoedmeldingen, ad-hoc afstellingen, kleine verstoringen, noodreparaties.

Daardoor komt planmatig onderhoud onder druk te staan – en juist dat veroorzaakt weer nieuwe storingen. Tegelijkertijd zijn operators primair gericht op output. Logisch. Maar als niemand zich eigenaar voelt van de basisconditie van de machine, ontstaat afhankelijkheid.

Het resultaat? Een vicieuze cirkel van storingen en druk.

Samenwerking als sleutel tot OEE-verbetering

Bedrijven met een stabiele en hoge OEE hebben één ding gemeen: een duidelijke rolverdeling, gedragen door beide teams, met gezamenlijke focus op stabiliteit.

De kernvraag is simpel: Wat hoort bij de operator? En wat hoort bij de TD? Wanneer die grens vaag is, ontstaan discussies, frustraties en vertraging. Wanneer die grens helder is, ontstaat rust.

De meest effectieve aanpak is gebaseerd op Autonoom Onderhoud (TPM-principes), maar pragmatisch toegepast. Belangrijk is om de verschillende rollen te beschrijven: die van de operator en die van TD.

Door deze verschuiving:

• Dalen first-line storingen
• Ontstaat minder druk op TD
• Kan TD zich richten op structurele verbetering
• Wordt OEE stabieler

Wat dit concreet oplevert

Wanneer de samenwerking goed staat, zie ik in de praktijk:

• ✔ Minder reactieve uren bij TD
• ✔ Kortere Mean Time To Repair (MTTR)
• ✔ Minder herhaalstoringen
• ✔ Meer voorspelbare productie

Maar misschien nog belangrijker: rust op de werkvloer. Minder irritaties, minder verwijten, geen wij-zij gevoel – maar samen werken aan stabiliteit.

Van storingen blussen naar structureel verbeteren

Een effectieve aanpak verloopt in vier fases:

1. Stabiliseren (0–3 maanden)
2. Autonoom Onderhoud (3–9 maanden)
3. Planmatig & voorspellend onderhoud
4. Continu verbeteren

De eerste stap: samen aan tafel

Wat ik vaak zie is dat TD en productie wel met elkaar praten, maar niet mét elkaar. Aannames overheersen. Irritaties blijven onder de oppervlakte. Data wordt verschillend geïnterpreteerd.

Daarom start echte verbetering met:

• Feiten boven aannames
• Gezamenlijke storingsanalyse
• Heldere rolafspraken
• Een concrete beslisboom: Operator vs. TD

Dat is precies waar mijn aanpak op gericht is.

Meer weten?

In mijn uitgebreide whitepaper “Optimale rolverdeling TD en Productie – Hoe samenwerking de OEE verhoogt, stilstand reduceert en rust creëert in de operatie” ga ik dieper in op:

• De onderliggende oorzaken van reactief onderhoud
• Best practices uit de praktijk
• Concrete Lean/TPM-aanpak
• De 4-fasen implementatiestructuur

Lees hier de volledige whitepaper

Of kijk naar de dienst: Workshop: Van Brandjes Blussen naar Stabiele Productie

Tot slot

Als OEE grillig blijft, is de kans groot dat de samenwerking niet optimaal is ingericht. De vraag is niet: “Hoe snel kan de TD repareren?” Maar: “Hoe zorgen we samen dat storingen minder vaak voorkomen?”

Wilt u weten waar uw organisatie staat en hoe u de samenwerking structureel kunt verbeteren? Ik denk graag met u mee.

AZMC – Van structuur naar prestatie.